Жах... Проста жах... Не хацела ісьці на паніхіду, але не змагла не прыйсьці. Унутр касьцёла не заходзіла, але была доўга каля яго... Шмат людзей... са сьлязамі на вачох... з горам у вачох... На Казуліна было больна глядзець... А ад віду дачок увогуле хацелася самой заплакаць... Бедныя, бедныя людзі...

... і побач таўкліся гэтая мярзотная чэрнь, гэтыя хлопчыкі з камэрамі, гэтыя пачвары БТшнікі, гэтыя мужыкі ў чорным, якія стаялі і РЖАЛІ, ЯК КОНІ ў жалобным месцы!!!!!!!!!! Я адмаўляюся разумець гэтых людзей, гэтую краіну, гэта вышэй за мяне, ізноў увесь дзень плачу, НЕ РАЗУМЕЮ, НЕ МАГУ ЗРАЗУМЕЦЬ, НЕ ХАЧУ РАЗУМЕЦЬ!!! Нацыя, вартая свайго правадыра, дакладней, не нацыя, а яе адсутнасьць...

ЛЮДЗІ, ЦІ ЛЮДЗІ ВЫ?? Як вы глядзіце ў вочы сваім дзецям і сваім бацькам?? Колькі ж вам плацяць, колькі ж каштуе вашае сумленьне?? У мяне асабіста даўно копіцца злоба на вас, я запамінаю Вас у твар, запісваю нумары вашых машын - і калі вы будзеце праз год дзесяць прасіць міластыню ў пераходзе, я плюну вам у ногі. І гэта будзе лепшы лёс для вас, бо ў горшым выпадку вас будуць наўпрост вешаць на слупах. Я супраць гвалту, але такіх як вы трэба вынішчаць фізічна.

Я ўсё сказала.

chris-gomel

Сёньня я быў у Касьцеле. На разьвітаньні з Ірынай Казулінай. Пра свае пачуцьці і эмоцыі распісваць не буду - адным рускім словам "скорбь" і адным беларускім "надзея" усё апісваецца.

А зараз сапраўды напішу пра самае малаважнае. Нават недастойнае майго жж. Але накіпела.

Вакол касьцёла шныралі служкі д'ябла ў чорных строях. Гэта не людзі. Гэта дэманы. Няхай адзін з іх (ці некалькі) чытае зараз мой запіс і рагоча, мне ўсё роўна. Дык вось, гэтыя дэманы рабілі сваю чорную справу. З-за таго, што з касьцёла я адыходзіў позна, я выйшаў амаль на пустую плошчу. але сапраўды "амаль". Там былі гэтыя ўроды і весела размаўлялі, у іх жа праца. я пайшоў далей.

У дворыку за касцёлам стаялі... спачатку я падумаў - проста людзі - але потым прыгледзеўся і прыслухаўся - гэта былі зьверы з кдб ці падобнага ведамства. Там былі пары, гэта значыць, дэбкі стаялі разам са сваімі жонкамі, ці шлюхамі, не ведаю. Хаця, прабачце, больш на жонак былі падобныя тыя жанчыны. Дык вось я так стаў і гляджу на іх. А пасьля адна цётка шэпча свайму падмышнаму - "Смотрі, у мальчіка значок!" І яны адразу прыціхлі і пачалі падазрона паліць на мяне...

Па дарозе дамоў схапіў добрую думку - а што будзе, калі ў гэтых скатоў будуць паміраць жонкі? Няўжо ім не будзе балюча?? ... Пасьля я схапіў іншую думку - напэўна, гэтым казлам будзе похер. Бо калі сёньня яны так спакойна ставіліся да гора чалавека, нават з нейкай сатанінскай радасьцю, то заўтра ім будзе напляваць на тое, што будуць паміраць іх жонкі, дзеці, бацькі, родныя.

Ім на ўсё напляваць.

Прабачце, што накіпела не ў час.

Сьветлая Памяць Ірыне Казулінай. Яна любіла свайго мужа, і ён яе таксама любіць. а гэтая гісторыя - проста лыжка дзёгця.

А душа чалавека несьмяротная. Я рады, што зараз кожны чалавек больш думае пра дабро і зло. Бо выбар больш асэнсаваны. Нават у сьмерці сьветлай памяці Ірыны ёсьць Божы Провід... Ёсьць нават смутнае адчуваньне.

Заўтра ў 12-00 на пахаваньне ў Чырвоны Касьцёл. Спадзяюся, вы таксама прыйдзеце, нягледзячы на абставіны.

heartlion

Гераічная гісторыя барацьбы, кахання і перамогі Ірыны і Аляксандра Казуліных, якая у кожнай нармальнай нацыі выклікала б слёзы салідарнасці і захаплення, нарадзіла у беларускай блёгасфэры цэлае цунамі гаўнізма.

-- Ён робіць PR на костках жонкі
-- Ён палітычны авантурыст
-- Яны робяць з яе Дыяну
-- Чаму гэта ёй лепшае мейсца на могілках?
-- Чаму гэта ёй абавязкава шыкоўная труна?

Агідна, агідна, агідна звацца беларусам, быць часткай гэтай зайздроснай, хітраватай і палахлівай нацыі.

dziki-dzik